چه عجیب.

از عجایب روزگار اینکه من ده روز بعد رفتن تو یک قطره اشک هم ندارم بریزم.

آخرین جوابها.

تمام شد.

تمام شدم.

به همین راحتی.

خنده های روزانه را با همه رفیقان نیمه راه

باز بادی از ناکجا

پرده های اشک را می درد ...

سنگینم هنوز.

خدایا. امیدم فقط به توست. من را از بین سیل اشکم به ساحل امن اطمینان برگردان.توی این غریبی رهام نکن و نگذار یک عمر حسرت یک لحظه اشتباه رو به دوش بکشم...

دلم می خواست می شد می رفتم یک جای بلندی می ایستادم که صدایم به همه دنیا می رسید. بعد داد می کشیدم میگفتم "همه آدمای دنیا. همه تون مثل هم هستید. یه اندازه پست و بی مقدار. یه اندازه دور ریختنی. یه اندازه بی ارزش و دورو و خودخواه.یه اندازه بی محبت و سوءاستفاده گر. یه اندازه طلبکار و بی ملاحظه."

دلم می خواست او جزو آدمای بالا نبود. اما متاسفانه هست

که امید و به من دادی ...

منتظر حالی بهتر از این هوای بارانی امروز

یک روز بدون دلهره و اشک

خدا زورش میاید؟؟؟ چرا؟؟؟

خواب های بدون کابوس

روزهای بدون ترس...

باید سبک تر از این که هستم باشم.

حتی اگه اعتمادی به راست بودنش نبود.

باید این بار همه چیز فرق کنه. باید ظاهر همه چیز عوض بشه. باید حداقل من یه آدم دیگه بشم.

حالا که برگشت قسمت ما بوده باید یه طوری برگردی که چیزی از گذشته تو خاطرت نمونه. باید حتی شکل نگین ها رو عوض کنم. این دفعه یه انگشتر ساده ی سبک. شاید این طوری همه چیز سبک پیش بره.

یا کار

غرق هر دو شده ام

قید زندگی را زده ام

خسته شدم از تنهایی نصفه شب ها

بهترین همدم من

بهترین میزبان من هم هست

حتما همین طوره.

بهترین همدم من ... سفرکرده ی راه دور ...

راه های زیادی رو امتحان کردم

اما بهترین راه همین رفتنه

شکلش مهم نیست

اصل رفتن مهمه

یه طوری خاکسترت هم باقی نمونه

یه طوری که ...

خون به مغزم نرسیده و حتی راه حل خوبی برای بهتر رفتن به ذهنم نمی رسه

بریزم توی چاه خاطرات

یا یه چاه دیگه

فرقی نمی کرد

مهم این بود که دیگه جلوی چشمم نباشن

لعنتی های بی معرفت

پوست مهتاب

موزای یا مورب

مسئله اینست

دلم کی خالی ....

بگذریم

این جماعت لایق حسرت هم نیستند